OLIVIA ZSÉGER (HU)

GEHEUGEN ALS SCHEIKUNDE EN RICHTING (zesde kamer)

Het werk van Olivia Zséger staat in een lange traditie van de Hongaarse fotografie waarin het experiment en het ontwikkelen van de fotografische blik belangrijke kenmerken zijn.

Uit haar divers onderzoek en rijke beeldenbank is gekozen voor een serie zwartwitbeelden.

De foto's in de serie 'Jurk' zijn genomen in een grensdorp ver van de stad. De serie is een weerspiegeling van de tijd die daar werd doorgebracht, de eenzaamheid en de afstand tot de werkelijkheid.

De foto's in de serie 'Gebaar' verbeelden het gebaar van het gemis en de zoektocht. Ze tonen materieel het fysieke gevoel van gemis en leegte.

In de foto's herkennen we een gevoelige blik die een werkelijkheid ontsluit en tegelijkertijd diezelfde werkelijkheid ontstijgt. We treden een wereld binnen waarin het beeld herinneringen lijkt op te roepen aan een tijd die verloren is gegaan. Een tijd die we ons alleen nog herinneren in een weemoedig en lang vergeten verlangen. Een beeld dat vanuit een collectief onderbewust aanvoelen het gemoed verplaatst naar 'de verloren tijd' en tegelijkertijd hoop in zich draagt.

Olivia Zséger, ° 1975, Boedapest (HU), woont en werkt in Boedapest

MEMORY AS CHEMISTRY AND DIRECTION (sixth room)

Olivia Zséger's work stands in a long tradition of Hungarian photography in which experimentation and the development of the photographic eye are key characteristics.

From her diverse research and rich image archive, a series of black and white images is selected.

The photos in the 'Dress' series were taken in a border village far from the city. The series reflects the time spent there, the loneliness, and the distance from reality.

The photos in the 'Gesture' series depict the gesture of loss and search. They materially show the physical sensation of loss and emptiness.

In the photographs, we recognize a sensitive gaze that unlocks a reality while simultaneously transcending that same reality. We enter a world in which the image seems to evoke memories of a time that has been lost. A time that we only remember in a melancholic and long-forgotten longing. An image that, from a collective subconscious sensibility, shifts the mind to 'the lost time' and simultaneously carries hope.

Olivia Zséger, ° 1975, Budapest (HU), lives and works in Budapest

www.instagram.com/zsegerolivia/