Andreas Keil (DE)

GEWORPENHEID (entree)

In het schilderen van Andreas Keil komen drager, handeling, materiaal en kleur samen tot eenmalige, unieke objecten.

De klein formaat panelen verwijzen naar de menselijke schaal van momenten, indrukken, herinneringen of mogelijk zelfs portretten zoals we deze uit de geschiedenis van de schilderkunst kennen. De panelen worden gepresenteerd als een gezelschap van afzonderlijke identiteiten of persoonlijkheden die onderling in relatie staan en waar we als toeschouwer tussen bewegen en ons toe verhouden.

De gevonden panelen dragen een geschiedenis mee en Andreas Keil heeft er zijn oog op laten vallen vanwege de vorm, de gebruikssporen of het patina. Het paneel dient zo niet alleen als drager maar ook als aanzet tot schilderen. 

Zonder theoretische uitgangspunten of planmatigheid brengt de schilder in vele lagen olieverf aan. In een zorgvuldig, vaak langdurig en altijd intuïtief proces komt hij tot een beeld. Een beeld dat werkt als een mentale spiegel waarin een appel gedaan wordt op zowel de ruimte waarin het schilderij zich bevindt als de toeschouwer die zich in de ruimte tussen de panelen beweegt. De zijkanten van het werk en de veranderende lichtval maken het werk tot een voorwerp waarin kleur en structuur tot leven komen. Het spreekt de gevoeligheid van het kijken aan. Het maakt bewust van wat er te zien is; welke indruk geeft het kijken, hoe vertaalt zich dit innerlijk en hoe kan dit worden overgedragen?

Andreas Keil, ° 1970, Esslingen am Neckar (DE), woont en werkt in Keulen (DE)

THROWNNESS (entrance)

In Andreas Keil's painting, support, action, material and color come together to form one-of-a-kind, unique objects.

The small-format panels refer to the human scale of moments, impressions, memories, or possibly even portraits as we know them from the history of painting. The panels are presented as a group of distinct identities or personalities that are interrelated, between which we, as viewers, move and to which we relate.

The found panels carry a history with them, and Andreas Keil has set his sights on them because of their form, signs of use, or patina. Thus, the panel serves not only as a support but also as a starting point for painting.

Without theoretical starting points or a systematic approach, the painter applies oil paint in many layers. In a careful, often lengthy, and always intuitive process, he arrives at an image. An image that acts as a mental mirror, appealing both to the space in which the painting is situated and to the viewer moving within the space between the panels. The sides of the work and the changing play of light make it an object in which color and structure come to life. It appeals to the sensitivity of looking. It makes one aware of what is visible; what impression does looking give, how does this translate inwardly, and how can this be conveyed?

Andreas Keil, ° 1970, Esslingen am Neckar (GE), lives and works in Cologne (GE)

www.andreaskeil-malerei.de