JOANNA VESTEY (VK)



GEHEUGEN ALS SCHEIKUNDE EN RICHTING (zesde kamer)

Joanna Vestey is een beeldend kunstenaar gevestigd in Londen die geïnteresseerd is in de resonantie van afwezigheid. Veel van haar werk onderzoekt tijd, rentmeesterschap en de ondersteunende structuren die ons omringen. Periodiek reduceert ze haar praktijk tot de essentie van het medium fotografie zelf, waardoor objecten die ooit ontworpen waren om te onthullen, vast te houden of te tonen, op nieuwe manieren worden bekeken die de technologieën en verlangens van hun tijd weerspiegelen.

In de serie 'Verschijningen en dingen op zichzelf' (2026) worden matglas en Fresnel-schermen ontdaan van hun rol als verborgen technische hulpmiddelen en opnieuw vormgegeven als primaire onderwerpen. Deze schermen, oorspronkelijk ontworpen door Augustin-Jean Fresnel in 1823 om de lichtstralen van vuurtorens te versterken, werden uiteindelijk essentieel voor grootformaatfotografen, omdat ze het licht omleidden om de donkere hoeken van het matglasbeeld te verlichten. Door deze schermen te isoleren, onderzoekt Vestey de grens tussen het 'ding op zich' – het fysieke, geribbelde object – en de 'verschijning' van de wereld die het moest verhelderen, en nodigt ze ons uit om naar het medium voor waarneming zelf te kijken in plaats van erdoorheen.

Joanna Vestey, ° 1972, Londen (VK), woont en werkt in Londen

MEMORY AS CHEMISTRY AND DIRECTION (sixth room)

Joanna Vestey is a visual artist based in London who is interested in the resonance of absence. Much of her work explores time, stewardship, and the support structures that surround us. Periodically, she strips her practice back to the essence of the medium of photography itself, allowing objects once designed to reveal, hold, or display to be seen in new ways that reflect the technologies and desires of their time.

In the series 'Appearances and Things in Themselves' (2026), ground glass and Fresnel screens are lifted from their roles as hidden technical aids and reimagined as primary subjects. Originally designed by Augustin-Jean Fresnel in 1823 to intensify lighthouse beams, these screens eventually became essential for large-format photographers, redirecting light to brighten the dim corners of the ground glass view. By isolating these screens, Vestey explores the threshold between the 'thing in itself'—the physical, ribbed object—and the 'appearance' of the world it was built to clarify, inviting us to look at the mediums of perception rather than through them.

Joanna Vestey, ° 1972, London (UK),

lives and works in London

www.joannavestey.com